กว่าจะเป็นวันนี้.......

ตอนนี้ก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้วสำหรับ ศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (จริงๆ ก็ทุกคณะในธรรมศาสตร์อ่ะหละ) ก็ข้าพเจ้าอยู่คณะนี้ใครๆ ก็ต้องรักคณะตัวเองจริงไหม ขอย้อนความไปซักนิด ตั้งแต่เกิดมาก็ตั้งใจแล้วว่าจะเข้าธรรมศาสตร์ แต่ก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เกิดอารมณ์ท้อได้ อย่างไรก็ต้องมีคนให้กำลังใจอ่ะหนอะ ใครคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้ก็แม่ของเราเอง อ่ะจิ อ่ะจิ ขอขอบคุณแม่อิอิ จะอย่างไงแม่ก็รู้อยู่แล้วอ่ะจิ จริงๆ แล้วแม่กับพ่อไม่ได้อยากให้เราไปเรียนไกลๆๆ โดยเฉพาะธรรมศาสตร์อ่ะจิ แต่เราชอบนี่เหนอะ แม่ก็ให้กำลังใจเราจนเรามาถึงวันนี้ได้ ได้มาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ แต่สิ่งที่ต้องฝ่าฝันไปให้ได้ก็คือ จะต้องเรียนให้จบ แง้วๆๆๆ อิอิ จริงๆ มีแต่คนบอกว่า 4 ปีมันสั้น แต่สำหรับเราเรากว่าว่ามันยาวอยู่ดี ถึงจะมีอะไรให้สนุก มีกิจกรรมเยอะแยะ ไม่ให้เราเหงาแต่อ่ะนะ การเรียนที่ยาก แต่อย่างไร เราก็ต้องฝ่าฝันไปให้ได้ เพื่อพ่อ และ แม่ที่เรารัก รักพ่อกับแม่มาก ถ้าไม่ได้พ่อกับแม่ก็คงไม่มีวันนี้ แง้วๆๆๆ มานั่งคิดๆๆอยู่ เขาเป็นบุคคลที่มีพระคุณกับเรามาก ขนาดที่เลี้ยงดูเราให้เรามีกิน มีใช้ ไม่ให้อดอยาก ให้เราซื้อสิ่งที่เราอยากได้ อ่ะจิ อ่ะจิ สุดท้ายนี้รักแม่มากกกกกก พ่อก็ด้วยอิอิ แต่เราก็ไม่ใช้เด็กเรียบร้อย อ่ะนะก็ไม่ซ่านะ อาจจะทำอะไรที่ไม่ดีไปบ้าง แบบว่าทำให้แม่กับพ่อไม่พอใจก็ขอโทษด้วยนะเจ้าค่ะ อ่ะจิ อ่ะจิ สำหรับ สายสัมพันธุ์พี่น้องที่ไม่มีวันแยกจากตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ทั้งนัดและเพชร ก็สนิท กันมาตั้งแต่เกิด ตอนนี้ก็ยังสนิทเหมือนเดิม มีอ่ะไรเราคุยกันได้ทุกเรื่องและหวังว่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป รักครอบครัววววววววววววววว แมวเหมียวของเรา และเจ้าตูบน้อยอีกหนึ่งตัวไปก่อนเหละเดี๋ยวจะเล่นเกมส์ทำเวลาเสียหน่อยจะได้ทำงานอย่างอื่น จะเปิดเทอมแล้วคิดว่าจะตั้งใจเรียน แง้วววๆ รักพ่อแม่.... และแมวเหมียว เจ้าตูบ ทุกอย่างในบ้านหลังนี้....